Het lukt mij de laatste maanden echt om meer rust te ervaren. Een wens die al lang in mij leefde maar waar ik niet succesvol in was. Ooit tijdens een opleiding werd de vraag gesteld: wat staat er op jouw grafsteen? Mijn antwoord was “eindelijk rust”. Als ik daar nu aan terugdenk kan ik weer de beklemming voelen van steeds maar hard werken. Alsof iemand met een zweep achter mij stond die riep “opschieten, vlugger en sneller”.

Ik probeerde rust te vinden door het invoeren van een pyjama dag. Dat belemmerde mij wel om naar buiten te gaan maar niet om het huis schoon te maken, een blog te schrijven of een studieboek open te slaan.

Dan weer probeerde ik door een weekend in de 2 maanden niets te plannen. Ik proefde hoe het was om niet volgens een agenda te leven maar zo’n weekend was eigenlijk te kort. Net als ik de smaak te pakken brak de drukke werkweek weer aan. En was ik de ervaring van rust weer kwijt.

En toen was ik in de riante positie dat ik mijzelf de vraag kon stellen “zal  ik dan minder uren gaan werken?” Daar peinsde ik een tijd op, liet de vraag weer los wetende dat het antwoord boven zou drijven. Ja , was het antwoord en ook tussendoor een week zonder werkafspraken plannen. Zo 1x in de 7 weken. En dat doe ik nu. Het bevalt mij want ik ervaar meer rust in mijn hoofd en lijf. Én ik kom toe aan  meer te schilderen. Een verlangen dat zich al lang in mij roert. Dit vervult mij, is meestal zonder stress en werkt heel ontspannend.

Vanochtend tijdens mijn les kum nye yoga ging het over vertragen. Niet een doel najagen zoals de perfecte houding vinden maar zijn bij wat ik doe en ervaar. En ik merkte dat ik verzachte. Zo simpel is het dus vertragen schept de conditie om te verzachten. En waar verzachting is – is geen haast.

Als je dit leest vraag je je misschien af:  kon dit niet wat vlotter, die rust vinden? Nee dus. Het vraagt om loslaten van iets waar ik mij mee had vereenzelvigd. Dat vraagt tijd, afscheidnemen van een bepaalde identiteit, een onbekend gebied betreden en dan opeens realiseren. IK BEN ER!