Deze week heb ik afscheid genomen van de kerk waar ik mij in 2013 heb laten dopen. Het was niet omdat ik het kerkje in Bloemendaal niet meer liefhad. Soms kan je zo voelen dat het nodig is dat de  wegen scheiden om het hart zacht te houden.  Het is mooi en bedroevend tegelijkertijd. Mooi omdat ik mijn roeping volg en bedroevend omdat de wegens scheiden.

Ook bezocht ik deze week voor het eerst weer sinds jaren de stad Leiden. En tuurlijk ging ik naar het huis van Len om haar gedag te zeggen. Terwijl ze inmiddels 12  jaar dood is. Maar toch is het een handeling die ik graag wil doen. Omdat ik haar nog steeds dankbaar ben dat ze er was en dat zo belangrijke rol heeft vervuld in mijn proces “om er te mogen zijn”. Én ze voor mij nog steeds aanwezig is.

In Leiden bezocht ik de indrukwekkende tentoonstelling “De schildpad en de monnik”, van beeldend kunstenaar en fotograaf Anaïs López. Het is een zoektocht naar de dood en het leven. En ze vertelt over een techniek om de ziel te ontdekken in het dode. Kijk hier. Want is het niet zo dat het fysieke ophoudt te bestaan en dat de ziel blijft? Ik ervaar dat in ieder geval zo.