Ken je het nog? Dat kleine boekje met harde kaft vol met lege bladzijden? Aan wie geef je het mee? Je buurjongen, het meisje van de overkant? Of aan je tante? Waren er ook mensen aan wie je het echt niet wilde meegeven?

Ik kwam mijn poëziealbum laatste weer tegen. Boezemvriendinnen en moeders van deze vriendinnen hadden er in geschreven. En ik mijmerde wat terwijl ik het doorbladerde en de zeer korte versjes las soms voorzien van plakplaatjes met zilver. Of zelfgemaakte tekeningen.

Hoe zal het leven zijn verlopen van deze leeftijdsgenoten? Zouden ze hun dromen achterna zijn gegaan of zijn ze in het gareel blijven lopen? Zijn ze kleurrijk geworden of juist stemmig? Misschien ga ik nog een keer op namen zoeken.

Het is ook zo moment dat ik terugkijk op mijn eigen leven – waar de herfst is aangebroken. En ik ben een tevreden, levenslustig mens geworden die steeds weer kansen ziet om in het licht te zijn en dit door te geven.

Voor in je poesiealbum

Alles zul je op den duur
verliezen. En toch
blijft het lastig kiezen:

Iets bezitten en je zorgen
maken dat je het weer kwijt
kunt raken – of genieten van
vergeefse dromen waar geen
mens ooit bij kan komen?

Liever: het geluk laten
beklijven door wat regels
op te schrijven en zo’n
versje dan, bij tijd van leven,
aan de wereld mee te geven.

Hans Kuijper