“Ik wil haar nooit vergeten” sprak een man tijdens het kennismakingsgesprek. Zijn leidinggevende had hem gevraagd tijdens een functioneringsgesprek een aantal gesprekken met mij te voeren. Het moest niet maar het was wel een dringend advies. Te vaak was hij geïrriteerd op de werkvloer en was hij met zijn gedachten elders. Vanwege de goede band met zijn leidinggevende nam hij het advies ter harte. En met gemengde gevoelens zat hij nu tegenover mij.

Wat is het ergste wat ik zou kunnen zeggen, vroeg ik hem. Daar hoefde hij niet lang over na te denken. “Dat ik haar moet vergeten en verder moet gaan met mijn leven”. En de tranen sprongen hem in de ogen. Dat hadden al verschillende familieleden en vrienden tegen hem gezegd. Na 5 jaar moest het rouwen maar eens ophouden!

Ik snapte de bezorgdheid van zijn omgeving. Want toen ik zo vroeg naar zijn dagelijks leven bleek dat zijn leven helemaal draaide om zijn vrouw die hij was verloren. De sociale contacten die hij had waren gestopt, hobby’s had hij niet. En eigenlijk was hij voortdurend met zijn vrouw in gesprek. Zo hield hij haar in leven en was zij waar alles in zijn leven om draaide. In een bepaald opzicht was hij gestopt met leven.

Ik stelde hem gerust dat ik nooit zou willen dat hij zijn vrouw zou vergeten. Maar dat het misschien wel fijn zou zijn om wat meer rust in zijn hoofd  en ontspanning in zijn lijf te krijgen. En dat vond hij een aanvaardbaar doel.